[Marcin]

Mimo wakacji 40 tys. Niemców w b. NRD protestuje na ulicach przeciwko cięciom w zasiłkach dla bezrobotnych. Czy wolno im się przy tym odwoływać do tradycji antykomunistycznych manifestacji jesienią '89?



W Magdeburgu w poniedziałkowej demonstracji wzięło udział 12-15 tys. osób, w Lipsku - 10 tys., w kilku mniejszych miastach b. NRD - po 2-4 tys. osób. Trwające już trzeci tydzień protesty skierowane są przeciwko nowym przepisom o bezrobociu, które mają wejść w życie w 2005 r. Przewidują one obniżenie zasiłków dla długotrwałych bezrobotnych do poziomu pomocy społecznej i groźbę całkowitego odebrania zasiłku, jeśli bezrobotny odmówi podjęcia oferowanej mu pracy - choćby nie odpowiadała ona jego kwalifikacjom, była nisko płatna i wymagała przeprowadzki. Wypłata zasiłków będzie uzależniona od dochodów małżonka bezrobotnego i od tego, czy bezrobotny ma oszczędności, np. na starość - jeśli tak, najpierw musi je wykorzystać, a dopiero potem występować o pomoc.



Wielu bezrobotnym nowe przepisy grożą pogorszeniem standardu życia, a nawet biedą. Ich celem jest wprawdzie skłonienie bezrobotnych do podejmowania nawet nieatrakcyjnych prac i odciążenie budżetu państwa, ale - jak zgodnie krytykowali premierzy wszystkich wschodnioniemieckich landów - co mają zrobić bezrobotni w regionach, gdzie nie ma żadnych wolnych posad? W b. NRD bezrobocie wynosi średnio 18 proc., a w niektórych regionach ponad 20 proc.



Dlatego politycy są podzieleni w swoich reakcjach, a prasowi komentatorzy nie krytykują poniedziałkowych demonstrantów za protesty przeciwko reformom, ale mają wątpliwości co do haseł, do których nawiązują organizatorzy. Odwołują się oni bowiem do chlubnej tradycji tzw. demonstracji poniedziałkowych, które odbywały się w Lipsku jesienią i zimą 1989 r. Setki tysięcy manifestantów mimo obawy przed atakami policji maszerowało wtedy co poniedziałek, domagając się demokracji w NRD i zjednoczenia Niemiec. Swą odwagą walnie przyczynili się do upadku komunizmu w NRD.



Dawna działaczka opozycji w NRD Vera Lengsfeldt (dziś CDU) uważa, że demonstracje w 1989 r. skierowane były przeciwko represyjnemu reżimowi, obecnie zaś protesty zwracają się przeciwko koniecznym reformom. - Przy całym krytycznym dystansie do rządu Schrödera nie można mylić go z rządem Honeckera - powiedziała Lengsfeldt.



Pastor z kościoła św. Mikołaja w Lipsku Christian Führer, który 15 lat temu prowadził modlitwy przed demonstracjami, broni prawa manifestantów do odwoływania się do tradycji z 1989 r. - Nie może być tak, że chwali się ludzi za to, że wyszli na ulice przeciwko komunistom, ale teraz mają siedzieć cicho - powiedział w radiu.



Dziennik „Handelsblatt” zauważył kąśliwie, że do organizatorów manifestacji należy m.in. postkomunistyczna PDS, czyli spadkobierczyni partii Honeckera. „PDS pozbywa się swego postkomunistycznego pancerzyka i jako samozwańcza partia »prawdziwych obrońców praw człowieka « mobilizuje masy do nowych demonstracji poniedziałkowych” - pisze gazeta. „Ten, kto zrównuje prawo protestu przeciwko dyktaturze (...) z walką przeciwko większościowym decyzjom parlamentu, zadaje cios kulturze demokratycznej w nowych landach”.







Anna Rubinowicz-Gründler (gazeta wyborcza)

[alisa]

Ha!Czyli nic innego nie pozostaje jak łapać za cegły i zaprawę murarską i ......."niech się mury pną do góry",przywrócić dawną konstrukcję ,którą z takim zapałem i entuzjazmem burzyli.Odszukać spadkobierców Honeckera i tworzyć na nowo Deutsche Demokratische Republik.



". Odwołują się oni bowiem do chlubnej tradycji tzw. demonstracji poniedziałkowych, które odbywały się w Lipsku jesienią i zimą 1989 r. Setki tysięcy manifestantów mimo obawy przed atakami policji maszerowało wtedy co poniedziałek, domagając się demokracji w NRD i zjednoczenia Niemiec. Swą odwagą walnie przyczynili się do upadku komunizmu w NRD. "



Mają demokrację mają zjednoczone Niemcy,czyli mają co chcieli.Tacy waleczni to oni znowu nie byli, po tę ich dzisiejszą demokrację przeszli jak po maśle ,szlakiem przetartym przez POLAKOW .pewnie za to nas tak teraz"kochają"i "szanują"(pamiętam dobrze wczesne lata 90 ,gdy na terenie byłej DDR strach było się odezwać po polsku bo groziło to nieraz utratą życia).



Szkoda że spora część tak zwanych wyzwolonych narodów nie pamięta o tym że im więcej wolności tym mniej sprawiedliwości a im więcej sprawiedliwości tym wolności mniej.Jakoś te dwie szlachetne cechy nigdy w parze nie idą.